Zelfliefde – een andere kijk op separatie.

Het belang van zelfzorg/zelfliefde is voor ieder van ons groot, maar zeker als je je twin hebt ontmoet!

Hoewel het in mijn boeken vaak gaat over het twinproces, kun je dat ook makkelijk vertalen naar jezelf als je niet in zo’n proces zit. De mechanismes die spelen in een nieuwetijdsrelatie spelen vaak in ieder van ons. Vanaf het allereerste begin heb ik in mijn doulatrainingen grote nadruk gelegd op het belang van zelfzorg en zelfliefde. Niet alleen omdat het nodig is om je eigen kopje gevuld te houden als je veel geeft aan anderen in een beroep als dit, maar vooral ook om steeds meer te begrijpen van jezelf als basis om iets te kunnen betekenen voor een ander, als een soort spiegel.

In de seperatieperiode, als er niet of nauwelijks contact is, is de DM (de mannelijke energie, niet perse de man) vaak bezig met het afbreken van zijn ego en alle niet dienende patronen/overtuigingen en het opbouwen van een nieuwe versie van zichzelf, met veel meer zelfliefde. Het is niet zo dat hij geen hart heeft of geen liefde kent, maar vaak is er veel tijd en aandacht gaan zitten om anderen te beschermen en er voor hen te zijn, zodat er weinig overbleef voor zichzelf. Dan heeft hij bijvoorbeeld wel geleerd om te geven, maar kan hij moeilijk ontvangen. Een vraag als “Wat heb jij NU nodig?” (een echte doulavraag)  zal dan lastig te beantwoorden zijn.

Ik heb dat bij mijn eigen twin in die korte tijd dat we fysiek samen waren duidelijk gezien en ervaren. Hulp aannemen van anderen was een no-go. Die man was te leuk om hem te vragen betaalde klussen voor hem te doen. Op een ander wilde hij niet teveel rekenen, want dat beviel de partner vast niet. Hij vulde het in voor een ander en deed het wel zelf. Ook mijn hulp kon hij niet aannemen. Nee, dan moest hij een soort opzichter gaan worden met al die mensen om hem heen……. Huh??? Het kan heel comfortabel gaan voelen om het allemaal zelf te gaan doen. Ik herken ook mijn eigen mannelijke kant, mijn mannelijke energie hier enorm in. Jarenlang heb ook ik geleefd met het principe: “Ik doe het wel alleen. Dan kan het op mijn manier, kan niemand mij teleurstellen en ben ik niet van anderen afhankelijk.” Dat mechanisme leerde ik al als heel klein kindje, dat zoveel mogelijk onzichtbaar wilde zijn om mama niet nog meer te frustreren in haar moeilijke leven met een man waar ze niks aan had en het moederschap dat ze eigenlijk niet altijd echt goed aan kon. Het brengt je veel onafhankelijkheid en zelfbewustzijn, maar  dat heeft ook een keerzijde. Zo wordt sterk zijn verward met emotionele onderdrukking. Dat zijn twee heel verschillende zaken. En als emoties overweldigd voelen, kan je terugtrekken in stilte, afstand nemen, je storten op je werk of andere afleidingen een beschermingsmechanisme worden. Maar je komt niet bij de kern en blijft om jezelf heen draaien.

Mannelijke energie dragen we allemaal in ons. Ook als vrouw. Dat blijft belangrijk dat we ons dat realiseren. Een mannelijke energie in een lagere vibratiestaat hoort innerlijke stemmetjes die voortdurend ratelen: “Ik had het beter moeten doen; ik ben niet succesvol genoeg – waarom lukt het anderen wel om iets groots in de wereld te zetten en blijft het bij mij zo halfslachtig? Ik ben gewoon niet goed genoeg. Ik verdien het niet.” Bla, bla, bla…. Issues met geld kunnen hiermee verbonden zijn. Iemand die genoeg heeft, kan toch aktijd het gevoel houden tekort te komen en in de angstmodus blijven hangen. Anderen die ontzettend veel verdienen of verdiend hebben, hebben weinig, omdat geld niet echt bij ze mocht blijven. Wat er met bakken inkomt, gaat er even snel weer uit. Het  “Ik verdien het niet”-stemmetje speelt een grote rol, maar dat is zelden bewust.

En die geniepige boodschappen vertalen zich ook al snel naar de liefde van een ander niet waard zijn. De relatie met jezelf heeft invloed op je mogelijkheid om diep lief te hebben. Als je stiekem gelooft dat je niet goed genoeg bent, dan zul je blijven struggelen met het aanvaarden en aannemen van de liefde die een ander je wil geven. Dat geeft dat impostersyndroom: “Als hij/zij werkelijk zou zien of weten wie ik echt ben, dan klapt alles! Ik doe me veel leuker en liever voor dan ik eigenlijk ben. Mijn schaduwkanten verberg ik.” Dan trek je iedere kleine blijk van liefde en waardering al in twijfel: Wat gebeurt er als ik ook hem/haar ga teleurstellen? Waarom houd hij/zij in vredesnaam van me? Zo leuk en magisch ben ik niet! Ik heb zoveel donkere schaduwkanten, maar die heeft hij/zij nog niet gezien; die hou ik voor mezelf. Die verstop ik voor anderen, maar eigenlijk ook het liefst voor mezelf.

 

 

Je zult op een pijnlijke manier geconfronteerd moeten worden met bepaalde zaken in jezelf om je zelfkennis te kunnen vergroten en je zelfbeeld bij te kunnen stellen om meer zelfwaardering te kunnen krijgen.

Durf jij in de spiegels te kijken die het leven je geeft?

Ja, jezelf verstoppen kan jaren goed gaan, tot je je werkelijk bewust gaat worden van je eigen innerlijk en je eigen destructieve mechanismes. Dan donder je in een gat: the dark night of the soul! Dan start je ontwaking, je bewustwording! Dan komt er vaak ook een egodood. En voor sommigen van ons is het ego (wat wat verbonden is met angst) zo groot geworden, dat er meerdere egodoods zullen plaats vinden. Maar hoe pijnlijk ook, precies dat heb je nodig om werkelijk aan te kijken waar de schoen wringt. Je zult op een pijnlijke manier geconfronteerd moeten worden met bepaalde zaken in jezelf om je zelfkennis te vergroten en je zelfbeeld bij te stellen om meer zelfwaardering te kunnen krijgen. En dat is ook precies wat een DF spiegelt in de DM of wat een levensveranderende situatie zoals een burnout, een ernstig ongeluk, een levensbedreigende ziekte, een immens verlies kan triggeren. Dat wordt een katalysator, zodat je er niet langer om heen kunt om werkelijk naar binnen te keren en jezelf aan te kijken, met al je belemmerende en je klein houdende overtuigingen en geniepige innerlijke stemmetjes. Dat voelt vreselijk, maar is uiteindelijk een groot geschenk. Je wordt steeds meer puur en authentiek jezelf en als je je eigen stemmetjes tot stilte kunt brengen, wordt je ook minder snel geraakt door de negatieve stemmetjes van anderen in je omgeving. Dan kun je gezien worden voor wie je werkelijk bent. Dan durf je in je grootsheid te stappen. Dat is magisch mooi en ontzettend beangstigend op hetzelfde moment. Want als je iets wat je jarenlang genegeerd hebt opeens moet aankijken, besef je ook hoe je jezelf al jarenlang te kort hebt gedaan. Dat inzicht geeft niet direct een immense bevrijding, maar vooral ook spijt, verdriet, boosheid, verbittering en vaak ook schuldgevoel. Want ook naar anderen dicht om je heen kijk je dan anders…… Ik ben er zelf veel meer op congruentie gericht dan op mooie beelden schetsen. We hebben allemaal onze mooie en minder mooie kanten. Het leven is licht en donker en het donker wegpoetsen, maakt je bepaald niet echter. Ik zie dat steeds meer als (spirituele) bypassing. Ook iemand met zwaarte en verdriet mag er zijn; maar liever heb ik geen mensen om me heen die zichzelf en anderen voor de gek houden door te doen alsof het altijd maar geweldig gaat, terwijl ik wat anders voel.

Maar het kan ook zo zijn dat je op een bepaald moment zo gegroeid bent, dat je nog moeilijk kunt samenleven of samenwerken met mensen die volledig in angst en ego ronddobberen. Dat ben je dan ontgroeid. En je wilt het ook niet meer. Het brengt je teveel negatieve, omlaag trekkende energie. Mensen zonder eigenliefde/zelfliefde voelen zich al snel aangevallen, bedreigd, minder dan een ander. Dat zegt weinig over die ander, maar veel over hun eigenwaarde en de stemmetjes in hun eigen hoofd. Maar ze kijken dan niet naar binnen met de vraag wat zij er voor zichzelf uit kunnen leren. Nee, ze wijzen naar de ander! Jij bent dan bijvoorbeeld die TEVEEL-vrouw, omdat zij jouw energie en tempo niet kunnen handelen. Blijven samen leven of samenwerken is dan voor beide partijen geen goed idee. Als jij op een bepaalde frequentie zit, is bescherming van je eigen energie een noodzaak. Anders word je door anderen omlaag getrokken en daar heb je inmiddels veel te hard voor gewerkt. Je bent niet beter dan die ander, maar wel zit je op een ander energielevel, op een andere tijdlijn. Loslaten is een helpend mechanisme. En het inzicht dat je een ander niet kunt helpen, als hij of zij zelf niet werkelijk de bereidheid voelt om zichzelf te helpen. Je kunt niemand veranderen, dat kan iemand alleen maar zelf. Je kunt hooguit een spiegel worden, waar een ander in kan kijken. En niet iedereen wil of kan dat. De rol van slachtoffer kan ook heel comfortabel voelen.

Wat een spiegel je wil laten zien, is niet altijd fraai. Maar nu kan je he(a)ling wel beginnen! Nu kun je gaan inzien dat niemand perfect hoeft te zijn, niet altijd sterk hoeft te zijn, er altijd moet zijn voor een ander, je altijd maar aan moet staan. Jij dus ook niet! Nee, dan mag je grenzen gaan stellen, eerlijk zeggen wat je op je hart hebt, dan mag je om hulp vragen, jezelf en anderen vergeven en lekker gaan rusten als je lijf je dat aangeeft. Zonder schuldgevoel, zonder schaamte. Dan mag je je afmelden bij evenementen waar je meer energie kwijtraakt dan kunt halen. Dit alles brengt je naar die diepe transformatie, waarbij je jezelf op nummer 1 durft te zetten. Waar je alleen kunt staan, zonder je eenzaam te voelen. Waar je je durft uit te spreken, zonder angst om afgerekend te worden op de kracht daarvan. Waar je van iemand kunt houden zonder (angst om) jezelf te verliezen. Waar je naar jezelf kunt kijken met ogen vol zelfliefde en compassie en niet langer door de ogen van een ander, van verwachtingen van jezelf en anderen, van fouten uit het verleden, angst en afwijzing. Dan kom je steeds een laagje dieper in verbinding met die veilige plek in jezelf; de plek waar je eigen hart mag schuilen. Dan kom je aan bij zelfliefde, zelfzorg, zelfwaardering, zelfkennis. Dan ben je ook bereid aan het worden om los te laten wat jou niet langer meer dient. Dan hoef je ook niet langer op de vlucht te slaan voor de liefde die anderen je geven. Dat kun je dan ontvangen en belichamen. Want dan ben je het impostersyndroom voorbij! Hoera!!! Maar dit is geen permanente staat. Steeds opnieuw zul je getest en getriggerd worden. En dan denk je of hoop je dat een ander er voor je is en je even redt, maar pas als ik echt mezelf kan dragen, mezelf kan redden, zonder de aanwezigheid van wie dan ook, ben ik weer even in die hoera-staat. Het licht dragen moet geen kunstje zijn, maar een waarheid zijn die ik daadwerkelijk kan leven. Die ik werkelijk belichaam. En dat is een grote klus. A work in progress! Vallen en opstaan……

En als je dat vertaald naar het twinproces, naar de rol van de DM, de mannelijke energie, ook in jezelf, kun je steeds beter invoelen dat een DM op afstand je eigenlijk een groot geschenk geeft. Als twee mensen die nog niet echt geheeld zijn en nog veel wonden dragen samenkomen, dan kan dat behoorlijk destructief uitpakken. Zij doen elkaar weinig goed en daar is deze divine love gewoon te kostbaar voor. Je wordt dus als het ware beschermd in die separatiefase. Dat komt vooral omdat hij in een eerdere fase vaak in de ontkenning gaat en wegduwt wat hem wordt gepresenteerd. Dat geeft natuurlijk veel vertraging. Maar versnelling van het proces is geen goed idee. Het kan ook eigenlijk niet. Je kunt een ander niet dwingen om te ontwaken. Spirituele groei is geen competitiespel. Iedereen moet in eigen tempo zijn eigen pad kunnen doorlopen. Want als twins in die fase wel al samen komen, ook al is het maar af en toe, kan er veel schade toegebracht worden aan deze heilige connectie. Hurt people, hurt people. Er moet eerst geheeld zijn. Vaak stapt het Universum of de Bron in om beiden en vooral de kwetsbare connectie die een hoger doel dient dan de liefde tussen de twee te beschermen. Een groot deel van de lessen dragen dezelfde thema’s, maar de manier om de lessen te leren kan sterk verschillen. En soms zijn de lessen vooral of uitsluitend bedoeld  om individueel te groeien. Daarom is het niet de bedoeling dat we zelf sturen en intervenieren. Ik hoop dat het Universum me in dat geval dan een heel leuk alternatief stuurt binnenkort, in de vorm van een soulmate, die er ook fysiek voor me is, in mijn resttijd hier op aarde. De behoefte aan een partner die niet alleen energetisch maar ook fysiek beschikbaar is, is er namelijk wel. Dat ontdek ik gaande het proces. Anderen voelen dat ze liever alleen verder gaan. En weer anderen gaan alleen verder, omdat hun twin al is overgegaan naar andere sferen. Maar de energetische band blijft altijd bestaan. Tussen werkelijke twins is geen cordcutting in te zetten. je twin is het andere deel van je ziel; dat kun je niet wegsnijden! Het is een zeer bijzondere, maar mede daarom ook ingewikkelde connectie. Daarom is die voorbereiding en broodnodige separatie onderdeel van dit hele proces.

Een man die de tijd neemt om je op afstand te bestuderen en je geest te leren kennen,  werkt doorgaans aan zichzelf. Hij haast zich niet, hij geeft ook jou de ruimte om te werken aan jezelf. Om te groeien en te healen. Om je ego een toontje lager te leren zingen en je te leren dat controle een illusie is. Om op zielsniveau los te laten en je te bevrijden van wat er onder de oppervlakte verborgen ligt en wat je al je leven lang in de weg heeft gezeten. Beiden leren de ziel meer ruimte te geven en de ego juist minder. Ego versus soul! Een man die rust uitstraalt en durft te zijn bij zichzelf is niet langer op de vlucht voor de stilte en kiest voor solitude. Die heeft zelfzorg en zelfliefde  hoog in het vaandel gezet. Zo kan hij in zijn eigen licht stappen. Dat ging niet zonder slag of stoot, maar is wel het wachten waard. En nogmaals die man kan ook een vrouw zijn. Het gaat hier over energie! En ook voor alle duidelijkheid nog een keer: niet alle twinconnecties zijn werkelijke twinconnecties. En niet alle twins zijn bedoeld om ook fysiek samen verder te gaan op een bepaald moment. Maar wel zijn al dit soort ontmoetingen katalysatoren tot innerlijke groei en meer bewustzijn. En dan mag je je gidsen, engelen of spiritteam vragen om jou te brengen waar je behoefte aan hebt.